Getuigenis over een uitzonderlijke ervaring

Getuigenis over een uitzonderlijke ervaring

Bart Provoost, een official van zwemclub TZT, mocht een unieke ervaring beleven. Hij mocht namelijk deel uitmaken van de Crew die Matthieu Bonne begeleidde tijdens zijn onderneming om de volledige Belgische kustlijn af te zwemmen. Hij getuigt over deze bijzondere ervaring.

Via via kreeg ik een sms of het bericht op facebook niets voor mij was: Official gezocht. Matthieu Bonne wil als eerste Belg... Ik stelde mij kandidaat. In de hoopte dat ik aan boord mocht gaan tijdens deze onwaarschijnlijke tocht.

 

15 augustus : 15 uren test
Matthieu wou 15u zwemmen om te zien hoe hij dit ging verteren. Dit was ook een ideale test om te kijken hoe alles aan boord zou verlopen, vooral qua voeding en nachtverlichting. Zijn begeleiders (Danny, Célestine en Johan) hadden al enige ervaring met 'hoe en wat'. Ik kreeg die dag ook de kans om mee te gaan aan boord. Het was dan ook de ideale gelegenheid om te zien of mijn maag hiertegen bestand was. Matthieu lag om 7 uur 's morgens in het water om er 's avonds om 22 uur terug uit te komen. We stelden zelf voor om "maar" 12 uur te trainen. Iedereen aan boord wist dat hij het in zich had. Maar Matthieu wilde per se aan die 15 uren geraken. Die training verliep wonderwel uitstekend. Die dag dachten sommigen op de boot 'misschien was vandaag wel de dag om de Belgische kust te zwemmen'... Maar training is training.
 
27 augustus: D-day...
Tijdens de week van 27 augustus was het weer niet al te best. Maar op donderdag zou de wind gaan liggen en werd beslist om te starten. Ondanks wat deining was de zee goed om te zwemmen. Charlotte kwam er nog bij aan boord om de social media en de pers up-to-date te houden. Matthieu zag het volledig zitten!
 
Om 10.30 begon hij aan zijn poging aan de zwinmonding in Knokke-Heist op de grens met Nederland. Uiteraard waren er zeer veel supporters langs het strand. Er kwamen suppers (mensen op surfplank en peddel), mensen met een kano of al zwemmend Matthieu een hart onder de riem steken. In de namiddag kwam Stefaan (zijn trainer) tussen het werken door een paar uur aan boord om Matthieu aan te moedigen. De tijd verstreek en kilometer na kilometer zwom Matthieu zich de nacht in.
 
Toen we langs Oostende voeren omstreeks middernacht, merkten we dat de wind vanuit het binnenland steeds heviger werd. Met Middelkerke in zicht ruimde de wind naar het zuidwesten. Matthieu kreeg nu volle tegenwind en de golven duwden hem achteruit. Maar hij liet zich niet uit zijn lood slaan en ondanks de zeer woelige zee bleef hij met volle moed doorzwemmen. Maar toen werd het nog erger: met rukwinden tot 7 Beaufort en stormwaarschuwingen op de radio besliste de kapitein (Gilbert) uit veiligheidsoverwegingen om Matthieu uit het water te halen en de poging stop te zetten. Wat een gigantische teleurstelling voor Matthieu!
 
Matthieu en zijn team probeerden deze tegenslag te verwerken en op de debriefing van 31 augustus werd er beslist om het in september opnieuw te proberen als het weer het toeliet. Voorwaarde was ook dat Matthieu voldoende gerecupereerd was, dus niet vóór 10 september.
 
14 september: The day of days...
Aan boord: Gilbert, Danny, Célestine, Charlotte, Robrecht (fotograaf), Maxim (broer van Matthieu) en mezelf. Stefaan komt later nog in beeld. Johan kon er wegens omstandigheden niet bij zijn, maar zorgde later nog wel voor 'het moment'. Aan wal: Erwin, Carole (mama) + honderden supporters...
 
Er waren lessen getrokken uit de vorige poging en de voorkeur ging deze keer naar het starten vanuit De Panne. Iets voor de start sprak Danny nog even de crew toe met enkele mededelingen : één van de belangrijkste was zeker om Matthieu in zijn eigen wereld te laten en zijn focus niet te verstoren.
 
Om 16.05 uur lag Matthieu in het water op weg naar Knokke... De eerste uren verliepen heel goed. Ieder half uur controleerde ik zijn 'slagen/minuut' : dit was altijd rond de 52 slagen/min. Het voedingsschema voorzag dat Matthieu om de 20 minuten naar de boot kwam voor zijn voeding (op het fluitsignaal van Danny). Die nam hij uit 2 bekers die aan een lange stok hingen en al watertrappelend at hij zijn voedsel/drank op. Zowel op het strand als op zee moedigden supporters hem aan. In Nieuwpoort op het staketsel was de opkomst massaal en oorverdovend! 's Nachts in Oostende, waar hij verplicht op de boot moest, is zijn gemoedsgesteldheid nog altijd top. Onder het luide gejuich en trompetgeschal van tientallen supporters op de strekdam zette hij zijn tocht verder. Ook in Bredene (post 1 en 2) staan er supporters te roepen en te tieren. Maar na Bredene volgt er een ellendig lang stuk tot aan De Haan. Zonder ook maar enig lichtpuntje (letterlijk en figuurlijk)...
 
Daar begon Matthieu aan zijn overlevingstocht. De koude en vermoeidheid begonnen hun tol te eisen. Verteringsproblemen (overgeven) en ademhalingsproblemen (waardoor hoge hartslag) speelden hem parten, maar ondanks alles bleef hij zijn 52 slagen halen. De crew liet hem 1 uur vasten om zijn maag te sparen en slaagde er gelukkig in om hem tot rust te brengen. Célestine, die volgend jaar het kanaal zal overzwemmen, ging in het water en zwom een uur mee met Matthieu. Dit uiteraard volgens de toegelaten regels, op afstand en achter hem. Ondertussen brak het eerste daglicht door en nadat Célestine terug aan boord was kwam Stefaan op het strand aangewandeld met zowaar zijn swimsuit aan. Hij had ons al de hele nacht met de auto gevolgd. Hij sprong in het water en ging nu op zijn beurt meezwemmen. Ondertussen was de zon al wat geklommen en begon het op te warmen. En met de coach nu aan boord kreeg Matthieu nieuwe moed. We passeerden Wenduine op weg naar de volgende stopplaats: Blankenberge!
 
Onderweg kwamen verschillende zwemmers Matthieu tegemoet om hem te steunen. Specials guests waren The Special Forces (kamp Waes) die meer dan een uur rond ons cirkelden met hun indrukwekkende boot. En nee, Fly was er (nog) niet bij! Eens aan de haven moest hij terug aan boord, het ideale moment om zich enkele minuten op te warmen en wat vast voedsel te eten. Maar andermaal, wat een sfeer van die supporters op het staketsel. Er waren zelfs enkele klassen van de lagere school die uitbundig meededen. En dan kwam nog een leuke verrassing en super boost: één van de special forces kwam aan boord met een dringende video-oproep voor Matthieu: het was Fly himself. Hij is Matthieu nog niet vergeten…
 
Van Blankenberge op naar Zeebrugge... Daar maakte Johan zijn intrede. En hoe! De Cayman (opvolger van de SeaKing) vloog eerst rakelings boven ons om dan op een veilige afstand te blijven hangen. Plots zagen we Johan, in duikpak aan een touw naar beneden komen om al zwemmend even goeiedag te zeggen tegen Matthieu! Samen zwommen ze enkele meters om daarna Johan weer met de heli te zien vertrekken. Dat was het moment voor Matthieu om alles uit zijn toch al toegetakeld lijf te persen.
 
Nog even een verplichte stop in Zeebrugge om dan in één ruk naar zijn einddoel te zwemmen. Vanaf Blankenberge was het tij gekeerd en met een snelheid van 7 à 8 km/u ging hij op zijn einddoel af. Nog steeds werden we gevolgd door verschillende boten en talloze supporters. De laatste kilometers leken eindeloos…
 
Maar dan, na alle trainingen, tegenslagen, opofferingen was daar eindelijk de finish. Na iets meer dan 23 uur was hij er als eerste ooit in geslaagd om de volledige Belgische Kust af te zwemmen!!!
 
Ik kan jullie niet in detail vertellen hoe de emoties aan boord waren want het was sureëel, onbeschrijfelijk... Waar hij soms de mentale kracht haalde om ondanks alles hiermee door te gaan...alleen hij kan hierop antwoorden.
 
Het was een grote eer en een waar genoegen om Matthieu te mogen vergezellen tijdens deze historische prestatie. Bedankt dat ik deel mocht uitmaken van deze 'topcrew'!